Leo Vroman-week online gebundeld

Leo Vroman-week online gebundeld

Ter gelegenheid van het online gaan van de website van de Vroman Foundation waarop Leo Vroman zijn verloren dagboek zoekt, vierde Querido op Facebook de Leo Vroman-week. Dagelijks werd een nog niet eerder gepubliceerd gedicht met tekening van Leo Vroman gepost. Bekijk hier de online gebundelde posts van Leo Vroman-week!

***

-- Leo Vroman-week, dag #1 --

Waarschuwing

Wij wonen op de tiende etage
dus pas op, daar beneden:
ik lijd sinds een paar jaar geleden
aan een ernstige lekkage.
Niet van urine of water
maar van gedicht na gedicht.
Pas op, vroeger of later
verdwijnt ons vergezicht
achter zwarte ribbels van woorden
en mijn maanlicht zal jullie zonlicht
langzaam vermoorden.
Eens werd mij ingefluisterd
wat ik had moeten schrijven
door een muze of twee;
nu wordt onze kamer verduisterd
door honderd gevlerkte wijven.
En die nemen mij samen mee.

Leo Vroman
Fort Worth, 3 juli 2011

Voor een vergeten verjaardag. Voor een vergeten verjaardag.

***

-- Leo Vroman-week, dag #2 --

Oplossing

Tekenen, schrijven, biologie --
ik durf niet te beweren
dat ik ten slotte alle drie
tot iets nieuws kon combineren.
Ik had een mutatie moeten zijn
met vonken spattend haar
vol oogjes, desnoods in het klein.
Desnoods onlevensvatbaar.
Al kijk ik mij nog levend aan,
versmelting wil niet lukken.
Ik blijf wel maar ik blijf bestaan
uit losse stukken.
Schud mijn as door een vergiet
en meng een lepeltje of twee
door je aardappelpuree.
Beter kan het niet.

Leo Vroman
Fort Worth, 8 juni 2011

Ik haal even de rest van de post. Ik haal even de rest van de post.

***
-- Leo Vroman-week, dag #3 --

Recall

If I had a detachable soul
I would certainly order
him or her by remote control
to the ultimate border
of this Universe, and to crawl
out of it through a worm hole.
After a while I would recall her
to come running, to dive
back into our bed
and whisper:
“I’ve seen the dead.
They are alive.”

Leo Vroman
Fort Worth, June 1 2011

10.30 Even naar de store. 10.30 Even naar de store.

***

-- Leo Vroman-week, dag #4 --

Nog Hoe Veel

Lieve Aarde vol verdriet
om kinderhoofdjes ingedeukt
en moeders daarna stukgeneukt!
En al die doden ken ik niet

behalve hoe mijn hoofd nog ziet
of met gesloten ogen hoort
van weer een volk uitgemoord,
maar al die doden ken ik niet.

In een schijnheilig kleed gehuld
leeft een Monster dat nog smult
van het bloed dat men vergiet

en ik blijf altijd nog vervuld
met mijn oud gevoel van schuld:

al die doden ben ik niet.

Leo Vroman
Fort Worth, 5 juni 2012

Ik haal de post. Ik haal de post.

***

-- Leo Vroman-week, dag #5 --

BASTA

Als ik vluchtig door mijn meesterwerken kijk
besef ik elke keer ten volle
dat ik doodgewoon heb liggen sollen
met mijn toekomstig weerloos lijk.

1
Dus basta! Ruim genoeg over mijn dood!
Nu kom ik tot mijn leven
terug want dat is even
lekker, echt en groot.
Wat geeft het als wij later
in een hek op wieltjes lopen?
We kunnen nog met veel meer zonder.
“Graag een glaasje water?
Dan oogjes open, mondje open.”
Alles is een wonder.

2
Kijk immers hoe het helgroen gras
een maand geleden lijkgeel was.
Of weet nog hoe lijkgeel het gras
dat nu helgroen is, vroeger was.
En op ginds graf van Pappa Piet,
bloeien daar de papavers niet?
Ei vogelkens, kweelt Gij niet voort
wijl U het leven noch bekoort?
Nee, laat mij niet geestig wezen
van al die levenslust;
daar word ik haast ziek van.
Dit vers is nu al niet te lezen.
Ik geef het een paar dagen rust.
Daar wordt het antiek van.

3
Ik adem eens per vijf seconden
en die seconden strelen mij
als een beek haar dorstige kust.
Vreemde planten worden daar gevonden;
vreemde wezentjes kom ik voorbij
terwijl ik rust.
En zonder mijn hulp gaat de zon weer onder,
en wordt vervangen door de volle maan,
en wordt de koele avond kouder,
zonder mijn hulp gaat ieder wonder:
dat van groei, van juichen, van vergaan
voorbij en wordt mijn lijf mee ouder.

4
Dat lijf, met al mijn kleren uit,
tuurt in de spiegel naar mijn huid
en denkt: kijk toch eens even
hoe weinig rimpels het nog heeft!
Het geniet van zijn verwarrend leven
en dat het zo verwarmend leeft
met in zijn gaten en zijn dichtste naden
een tropenlucht van zeven en dertig graden,
en denkt: Ik ben geen koud reptiel;
ik ben een zoogdier in het diepste van mijn ziel.

5
Viooltjes, irissen en rozen,
stokrozen alles bloeit!
Stokrozen, rozen en irissen.
En viooltjes.

Leo Vroman
Fort Worth, 20 april 2012

Ik haal de mail al niet meer. Ik haal de mail al niet meer.

***

-- Leo Vroman-week, dag #6 --


COUNT OF COUNTS

Books published
Books published and unpublished
Poetry books published including collections
Same excluding collections
Countries lived in more than a day
Vehicles used from escape to reunited
Girls loved
Girls moderately loved
Females starting with A etc
Males starting with A etc
Awards including nominations
Same excluding nominations
Beds slept in more than one night
My age in decimals
Species kept as pets
Total for now 15 counts

Leo Vroman
(from an email to daughter Peggy 14 October 2011)

Ik haal even de post. Ik haal even de post.

***

-- Leo Vroman-week, dag #7 --

LIEVE HOND

Lieve hond, je zal nog weken
na je dood haast met mij spreken,
maar na al te korte tijd
raak je ook dat nog kwijt.
Ik zag het aan dat prachtig smeken
van je ogen, lieve hond,
alsof je hunkerde naar een teken
en je mij opeens verstond.
Wacht maar, over tien duizend jaar
zullen wij elkaar verstaan.
Dan praten wij echt met elkaar..
Alleen mijn grappen zullen je ontgaan.

Leo Vroman
Fort Worth, 18 september 2011

In de pigeonholes gestoken. In de pigeonholes gestoken.